Opinion

How centuries of self-isolation turned Japan into one of the most stable societies in the world

How centuries of self-isolation turned Japan into one of the most stable

By Hiroko Oe/ In the early 1600s, Japan's rulers feared that Christianity—which had begun to infiltrate the southern parts of the country from European missionaries—would spread widely. So in response, they isolated the islands from the outside world. In 1603, a law prohibited the Japanese from leaving the country, while very few foreigners were allowed to enter.

It became known as Japan's Edo Period, when the borders remained closed for nearly 3 centuries, until 1868. This allowed the country's unique culture, customs and ways of life to flourish in isolation. Most were recorded in art forms that remain alive today, such as haiku poetry or kabuki theater.

It also meant that the Japanese, living under a system of severe trade restrictions, had to rely entirely on materials already present within the country, which created a thriving reuse and recycling economy.

In fact, Japan was self-sufficient in resources, energy and food and supported a population of up to 30 million people, without the use of fossil fuels or chemical fertilizers. The people of the Edo Period lived what is now known as the "slow life", based on a sustainable set of living practices based on wasting as few materials as possible.

Even the light of the Sun was not allowed to go to waste. Daily activities began at sunrise and ended at sunset. The clothes were repaired and reused many times, until they ended up in the trash as torn rags. Ashes and human excrement were reused as fertilizer, leading to a booming business for door-to-door merchants to collect these precious substances and sell them to farmers.

We can call this an early circular economy. Another feature of the slow life in Japan was the use of seasonal time. This meant that the ways of measuring time changed along with the seasons. In pre-modern China and Japan, the 12 signs of the zodiac (known in Japanese as juni–shiki) were used to divide the day into 12 sections of about 2 hours each.

The length of these sections varied depending on the time of sunrise and sunset. During the Edo Period, a similar system was used to divide the time between sunrise and sunset into 6 parts.

Për pasojë, një “orë” ndryshonte shumë në varësi të faktit nëse matej gjatë verës, dimrit, natës apo ditës. Ndërkohë, nuk ekzistonte ideja e rregullimit të jetës me njësi të pandryshueshme kohore si minutat dhe sekondat. Në vend të tyre, japonezët e asaj epoke – që nuk zotëronin ora – e matnin kohën nga tingujt e kambanave të instaluara në kështjella dhe tempuj.

Lejimi që të ishte bota natyrore, ajo që diktonte jetën, krijoi një ndjeshmëri ndaj stinëve dhe pasurive të tyre të bollshme natyrore, duke ndihmuar në zhvillimin e një grupi vlerash kulturore miqësore me mjedisin. Nga mesi i Epokës Edo e tutje, nisën të lulëzojnë industritë rurale – përfshirë prodhimin e rrobave prej pambuk dhe vajit, kultivimit të krimbit të mëndafshit, prodhimit të letrës dhe prodhimit të pastave me sake dhe miso.

Njerëzit organizonin festivale sezonale me një gamë të pasur dhe të larmishme ushqimesh vendase, duke uruar për më shumë pjellori gjatë sezonit të lulëzimit të qershisë dhe duke përkujtuar të korrat e vjeshtës. Ky sistem social unik dhe miqësor ndaj mjedisit, u krijua pjesërisht për shkak të nevojës, por edhe për shkak të përvojës së thellë kulturore të të jetuarit në harmoni të ngushtë me natyrën.

Ajo duhet të rikthehet në epokën tonë moderne, në mënyrë që të arrihet një kulturë më e qëndrueshme. Dhe këtu mund të ndihmojnë disa aktivitete. Për shembull, zazen, ose “meditimi ulur”, është një praktikë nga Budizmi që mund t’i ndihmojë njerëzit të krijojnë një hapësirë ??paqeje dhe qetësie për të përjetuar ndjesitë e natyrës.

Sot një numër tempujsh urbanë në Japoni ofrojnë seanca zazen. Shembulli i dytë është “larjanë pyll”, një term i krijuar nga drejtori i përgjithshëm i agjencisë pyjore japoneze në vitin 1982. Ka shumë stile të ndryshme të “larjes në pyll”, por ajo më e njohur përfshin kalimin e kohës pa ekranet dixhitale, dhe i zhytur në qetësinë e një pylli.

Aktivitete të tilla mund të ndihmojnë në zhvillimin e një vlerësimi për ritmet e natyrës, dhe mund të na çojnë drejt një stili jetese më të qëndrueshëm. Në një epokë kur nevoja për një mënyrë jetese më të qëndrueshme është bërë një çështje globale, ne duhet të respektojmë urtësinë e njerëzve të Epokës Edo që jetuan me kohën ashtu siç ndryshonin sjelljet sipas stinëve.

They valued the materials they had around and reused them cleverly, leading a recycling-oriented lifestyle for many years. Learning from their way of life can give us effective guidance for the future.

Originally published on Bota.al