Opinion

How can the West win against Russia

How can the West win against Russia

By Eliot A. Cohen / The shock came at first: images of rockets and artillery shells crashing on apartment buildings, helicopters on fire , thousands of refugees crossing the border, a frail and unshaven president begging them to come help to political leaders in the West , men in uniform posing in front of burning tanks and armored vehicles , Russian police checking citizens ' mobile phones on the streets of Moscow for dissident conversations.

Anxiety and anger were natural reactions. But the time has come to think strategically, asking what the West - and especially the US - should do in this crisis and beyond. French Marshal Ferdinand Foch once said that the first task is to answer the question ' De quoi s'agit-il? ”( What is it about? ).

The answer to the war in Ukraine, as with most other strategic issues, is less straightforward than one might think. At the most basic level , a Russian autocrat is working to subjugate by the most brutal means possible a free and independent country, the independence of which he has never recognized .

But there are even broader issues here. Other post-Cold War wars can be understood or interpreted as a result of civil war and separatist movements, or as small responses to aggression. But not the Russian attack on Ukraine. This attack was unprovoked, unlimited in its objectives , and unlimited in the tools it is using . Therefore, it is an attack not only on that country, but on all international norms. At stake is the entire world order. Putin has made no secret of his strong opposition to NATO and the independence of the former Soviet republics . ANDit should be expected that after Ukraine, he will attempt something similar ( albeit with less intensity) in the Baltic states.

He has restored the war to its harshest form on a continent that has flourished largely in his absence for nearly 3 generations. And his struggle poses a threat also to the integrity and self-confidence of the world s liberal democracies . So what is being played is very big, and with it the risks.

And yet there is good news in the extraordinary solidarity and determination of liberal democracies, in Europe and abroad. The role that Australia and Japan are playing in responding to the Russian occupation is no less important than that of Britain or France. In this respect, the Ukraine of 2022 is not the Czechoslovakia of 1938 . Not just because he is fighting hard against the occupier , but because democracies are with him , materially and morally was . Also the difference this time is that the aggressor is not the most advanced economy of Europe, but one of the weakest.

Its army is not like the highly effective W ehrmacht , but a mob of misguided , semi-competent , albeit well- armed , more fit and prone men to massacre civilians than a war . against a professional army of a western country .

Russia's failure to dominate Ukrainian airspace , its stranded armored columns, its burning tanks, are evidence of the weakness of the Russian military. Under these conditions, the US-led coalition of liberal-democratic, mostly European, states must have three objectives.

The most obvious goal of the Western strategy is the liberation of Ukraine, the restoration of the government and its free institutions, the reconstruction of the economy , and the guarantee of its independence , by placing it in a secure position , and by being well- armed . against a similar attack in the future.

This will include anchoring this country to the European Union. Ultimately , this could include its entry into NATO , an alliance that has saved many of its neighbors from a similar fate. But for this to happen, it must first happen to defeat the Russian troops on the ground .

Por objektivat përballë Rusisë, duhet të shkojnë përtej kësaj. Në mënyrë ideale, ky konflikt do të përfundojë me rrëzimin nga pushteti të Vladimir Putin, njeriun që mban përgjegjësi të veçantë për luftë, jo vetëm moralisht, por edhe politikisht. Rënia e tij mund të ndodhë si rezultat i pakënaqësisë së elitës, e cila çon në një grusht shteti, apo nga trazirat popullore masive.

Megjithatë, asnjë rezultat nuk mund të parashikohet, dhe për momentin, asnjë nga këta skenarë nuk duket i afërt. Për më tepër, ndonëse disidentët rusë kanë treguar një guxim tëjashtëzakonshëm, regjimi po shfrytëzon me mjeshtëri ksenofobinë dhe shovinizmin përmes kontrollit të plotë të mediave ruse.

Në këtë aspekt, Rusia është në shumë aspekte një shtet fashist funksional, duke kontrolluar një ideologji nacionaliste, në shërbim të një lideri të plotfuqishëm. Për këtë arsye, dhe duke përjashtuar një revolucion të ri rus, objektivi i Perëndimit duhet të jetë dobësimi i madh i Rusisë nga kjo luftë, që ajo të jetë e paaftë në të ardhmen për të përsëritur një sulm të ngjashëm, e izoluar dhe e përçarë brenda vendit, deri në pikën një autokrat i plakur të bjerë nga pushteti.

Por nuk mjafton vetëm vënia në shënjestër e Putinit. Kina po e vëzhgon me vëmendje pushtimin e Ukrainës. Po ashtu edhe Irani dhe regjimet më pak autoritare, po vlerësojnë nëse mundësi të tilla janë të disponueshme për ta, apo janë tepër të rrezikshme për tu ndërmarrë.

Me sukseset që do të arrijnë fuqitë perëndimore, duhet ti detyrojnë ato të arrijnë në përfundimin, se diçka e tillë bart shumë rreziqe. Në këtë aspekt strategjia perëndimore duhet të mbështetet në 3 shtylla kryesore:mbështetje e fuqishme ushtarake për forcat e rregullta dhe të parregullta ukrainase; për sanksionet që do të dëmtojnë ekonominë ruse; dhe së treti për ndërtimin e një aleance evropiane të fuqishme ushtarakisht, që mund të sigurojë kufirin me Rusinë për sa kohë që ky vend do të vazhdojë të mbetet një kërcënim.

Armatimi i Ukrainës, tashmë ka filluar, është një detyrim moral. Kur njerëzit janë të gatshëm të luftojnë për lirinë e tyre kundër një armiku, metodat dhe synimet e të cilit janë qartësisht kaq shumë të liga, Perëndimi e ka për detyrë t’i mbështetë. Një imperativ strategjik, që synon të pengojë ushtrinë ruse dhe të dobësojë pozicionin e Putinit.

Mbështetja për ushtrinë ukrainase, edhe nëse bien qytetet ukrainase, për kryengritjen e vazhdueshme, ka perspektivën të garantojë në fund një sukses të jashtëzakonshëm. Një vend më i madh në madhësi se sa Franca, me shumë zona urbane, me pyje, dhe në perëndim memale, me qindra mijëra burra dhe gra të armatosura, dhe me ndihmën e mijëra luftëtarëve të huaj, është praktikisht i pamposhtur nëse armatoset si duhet.

Këtë e tregon edhe historia e pushtimit sovjetik të Afganistanit në vitet 1980, ku ndihma nga CIA amerikane, bëri që muxhahedinët të mposhtnin një superfuqi globale. Carl von Clausewitz thoshte dikur se përdorimi maksimal i forcës, nuk është aspak i papajtueshëm me përdorimin e njëkohshëm të intelektit. Kjo vlen për Ukrainën.

Vladimir Putin ka vetëm një avantazh. Si oficer i KGB-së ai ka mësuar të lua blofin me armiqtë e tij, qofshin ta disidentë apo fuqi të huaja. Frika është arma kryesore e Moskës,dhe udhëheqësit rusë janë të aftë në përdorimin e saj.

But fear is also sensitive to the " medicine " being used today by Ukrainians and many others in the past. As Churchill once said, courage is the virtue that makes all other virtues possible. Without courage, the West can not succeed, but with it it can not fail.

Note: Eliot A.Cohen , is a professor in the School of Advanced International Studies at Johns Hopkins University , USA. In the years 2007 - 2009, he was an Adviser to the State Department.

* This post was published by Bota.al and reposted by Tiranapost.al