Opinion

How can the EU and NATO neutralize the war

How can the EU and NATO neutralize the war

In an analysis titled "The Twilight of European Security", instigated by the war in Ukraine, by Russia, former Foreign Minister Ditmir Bushati, takes some of the culminating events since the fall of the Berlin Wall and the end of the Cold War. Today with a much more powerful Russia than in the 1990s and with an urgent need for a new strategy between the world's most powerful military alliance, NATO and the EU.

What are some of the political tools to neutralize the Russian hybrid war.

Economic sanctions, or reduction of dependence on Russian gas. These are the two rails on which the EU should act based on past lessons.

Read the full opinion

By Ditmir Bushati / The year 2022 will be accompanied by two major diplomatic events for the transatlantic community. In March, the European Union will adopt its Strategic Compass, a document that aims to establish a common vision for the EU's security and defense and thus to elaborate on the notion of Europe's "strategic autonomy".

Subsequently, at the Madrid Summit in June, NATO will adopt its new Strategic Concept, which sets out the Alliance's strategy, outlining its core security purpose and tasks, and identifying the challenges and opportunities it faces in the environment. variable security. Such documents also serve a political purpose as they signal to the world how the EU and NATO conceive of defense, the European security architecture and transatlantic links.

But the debate that accompanies the adoption of documents, as well as the events on the ground in Eastern Europe, are more important than the final formulation of these documents. It is precisely the events on the ground that paint a new European reality that is taking shape day by day and that test first and foremost the unity and determination of the transatlantic family in facing security challenges.

The past that is no more

The end of the Cold War gave NATO and the EU a unique opportunity to expand eastward. The costs to do so were minimal, the benefits of globalization were numerous, and the lack of a regional challenger made it relatively safe. The fall of the Berlin Wall was accompanied by talks between the Americans and the West Germans on the one hand and the Soviet Union on the other. These talks aimed to guarantee a united Germany within NATO jurisdiction, the liquidation of the Warsaw Pact and the protection of the security interests of the former Soviet Union. At the time, Henry Kissinger would describe the Gorbachev-led process as "one of the most important revolutions of his time."

Given the difficult situation in which Russia found itself in the mid-1990s, its foreign policy was somewhat conditioned by the actions of the West. It was during this period that Zbigniew Brzezinski proposed the rapid inclusion of Central and Eastern European states in NATO and the establishment of close relations with Ukraine and other non-Russian republics of the former Soviet Union.

But steps towards NATO enlargement to Eastern Europe were not enthusiastically welcomed in Moscow, which continued to experience NATO as an adversarial politico-military alliance in the light of the Cold War. And yet, Russia was then interested in a special relationship with NATO. It became the first country in 1994 to join the Partnership for Peace program. The Brussels Summit Declaration of January 1994 defined the Partnership for Peace as an opportunity to "expand and intensify political and military cooperation in Europe, increase stability, reduce threats to peace, and build stronger security relations." ”.

Then, in May 1997, NATO and Russia signed the Establishment Act, expressing their determination "to build together a lasting and inclusive peace in the Euro-Atlantic area on the principles of democracy and cooperative security." In the Establishment Act, NATO and Russia agreed to base their cooperation on the principles of human rights and civil liberties, refraining from threatening or using force against each other or any other State.

Akti i Themelimit thekson rëndësinë e sovranitetit, pavarësisë dhe integritetit territorial të të gjithë shteteve dhe të drejtat e tyre për zgjedhjen e modelit të sigurisë për vetën e tyrë. Ky dokument i mundësoi Rusisë monitorimin në proceset e sigurisë në kufijtë e saj perëndimor, përmes së cilës u minimizua kundërshtimi rus për përfshirjen e shteteve të reja në NATO.

Angazhimi për respektimin e sovranitetit dhe integritetit territorial të shteteve të Lindjes që dolën nga suaza e ish Bashkimit Sovjetik në Aktin e Themelimit NATO-Rusi, erdhi si rrjedhojë logjike e Memorandumit të Budapestit të vitit 1994, ku Shtetet e Bashkuara të Amerikës, Rusia dhe Mbretëria e Bashkuar u zotuan "të respektojnë pavarësinë, sovranitetin dhe kufijtë ekzistues të Ukrainës" dhe "të përmbahen nga kërcënimi ose përdorimi i forcës". Në këmbim të këtyre garancive Kievi hoqi dorë nga arsenali bërthamor, i cili konsiderohej si arsenali i treti më i madh në botë.

Sulmet terroriste ndaj SHBA-vë më 11 Shator 2001 zbutën më tej diferencat mes Perëndimit dhe Rusisë. Kështu, në maj të vitit 2002, NATO dhe Rusia nënshkruan një deklaratë në Romë të titulluar "Marrëdhëniet NATO-Rusi: Një cilësi e re". Përmes këtij dokumenti u krijua Këshilli NATO-Rusi ku të dy palët angazhohen me të drejta të barabarta në funksion të bashkëpunimit në fusha të tilla si lufta kundër terrorizmit, menaxhimi i krizave, kontrolli i armëve dhe mbrojtja raketore.

Pika e kthesës

Teksa Rusia dhe Kina u rritën si fuqi dhe kriza ekonomike e vitit 2008 ekspozoi dobësinë e globalizimit, BE-ja dhe NATO-ja duhej të përshtateshin me realitetet e reja. NATO-ja zhvilloi funksione me një fokus praktik në ndërtimin e krahut të saj lindor dhe linjës së kontrollit midis Balltikut dhe Deti i Zi. Deri në atë kohë, fuqizimi i Rusisë përbënte shqetësim për sigurinë kombëtare për bllokun lindor të BE-së, ndërkohë që blloku perëndimor i BE-së përballej me problemet ekonomike dhe flukset e migratore nga Afrika dhe Lindja e Mesme.

Presidenti Putin në fjalimin e tij gjatë Konferencës së Sigurisë në Mynih në vitin 2007 shpalosi qëndrimin rus duke kundërshtuar rendin ndërkombëtar unipolar, të dominuar nga Shtetet e Bashkuara të Amerikës dhe zgjerimin e NATO-s në Lindje të Europës.

Ndërkohë që kthesa vendimtare në raportet NATO-Rusi u shënua në vitin 2008, për shkak të veprimeve ushtarake të Rusisë në Gjeorgji, si pasojë e të cilave ajo vendosi kontrollin strategjik në Kaukaz. Ky veprim u intepretua si i nxitur edhe nga Deklarata e Samitit të NATO-s në Bukuresht në vitin 2008 mbi anëtarësimin e Ukrainës dhe Gjeorgjisë, edhe pse që nga ajo kohë asnjë hap konkret nuk është hedhur në drejtim të anëtarësimit të këtyre vendeve në NATO.

Disa vite më vonë, ngjarjet në sheshin Maidan të Kievit politika ruse i përjetoi jo si vullnet i popullit për ndryshim, por si shprehje e presionit të fuqishëm politik dhe ekonomik të Perëndimit që synonte përfshirjen e Ukrainës në një trajektore drejt Perëndimit. Ky përjetim nxiti doktrinën ushtarake ruse të vitit 2014 duke listuar si kërcënim kryesor për sigurinë e Rusisë, zgjerimin dhe forcimin e potencialit ushtarak të NATO-s drejt kufijve të Rusisë dhe instalimin e fuqizimin e kontigjentëve të NATO-s në fqinjësinë e afërt të Rusisë.

Pas aneksimit të Krimesë në vitin 2014, politika e jashtme ruse përjetoi një kthim të fuqishëm që manifestohet edhe në ditët e sotme nëpërmjet një raporti konfrontues me Perëndimin. Ukraina, kësisoj u kthye në një “mollë sherri” mes Perëndimit dhe Rusisë. Siç thoshte dikur Dean Acheson: “Rusia pa Ukrainën i ngjan një bishe të epërme raketore, ndërsa Rusia me Ukrainën është një kafshë strategjike krejtësisht tjetër”.

Njohja nga Rusia i dy territoreve në Lindje të Ukrainës është shkelje e Kartës së Kombeve të Bashkuara, Aktit Final të Helsinkit, Aktit Themelues NATO-Rusi, Memorandumit të Budapestit dhe Marrëveshjeve të Minskut. Pushtimi i Ukrainës nga ana e Rusisë shkon përtej refuzimit të bashkëjetesës paqësore të shteteve sovrane. Në të vërtetë Rusia dëshiron të ndryshojë rendin e vendosur në Europë pas Luftës së Ftohtë duke përdorur si burim frymëzimi projektin e “Rusisë historike”.

Prej konflikteve të ngrira drejt atyre kinetike

Deri dje natyra e kërcënimeve me të cilat përballeshin shtetet anëtare të NATO-s dhe BE-së nuk ishte e njejtë. Mirëpo, pushtimi i Ukrainës nga ana e Rusisë përbën një kërcënim serioz për sigurinë e Europës. Gjithashtu, fuqizimi gradual i Kinës ka kohë që ka ngritur sirenat e alarmit në Washington, duke kërkuar në të njëjtën kohë prej europianëve përmirësim dhe rritje të investime për mbrojtjen në NATO, me qëllim që të kujdesen për sigurinë e tyre. Po t’i shtosh kësaj edhe përkeqësimin e mjedisit të sigurisë për shkak të problemeve socio-ekonomike, pasojat e Pandemisë, sikundër krizën humanitare si pasojë e pushtimit të Ukrainës nga Rusia, mund të thuhet se Europa po përjeton muzgun e sigurisë.

Për të përballuar këtë situatë, NATO-s do t’i duhet të forcojë kapacitetet e mbrojtjes për të penguar sulmet dhe siguruar në të njëjtën kohë anëtarët e bllokut Lindor. Duke njohur rëndësinë kritike të elementit hibrid në konfliktet kinetike, është i domosdoshëm bashkërendimi i përpjekjeve NATO-BE për të neutralizuar luftën hibride ruse.

Gjithashtu, është e rëndësishme që Perëndimi të zbatojë një qasje efektive me sanksionet e vendosura ndaj Rusisë duke nxjerrë mësime nga e kaluara. Sanksionet ekonomike duhen programuar si një mjet për të inkurajuar ndryshimin e Rusisë në planin afatgjatë. Reduktimi i varësisë nga gazi rus pa sakrifikuar objektivat që BE-ja i ka vendosur vetes përsa i përket ndryshimeve klimaterike përbën tanimë një domosdoshmëri.

It is clear that the European security order and the wider global security order that is being created by these developments will be fundamentally confrontational. Therefore, the unity of the West symbolized in the transatlantic connection is not enough. Determination is needed to actively shape the new rules of engagement that will emerge from this conflict.