Opinion

How the next supercontinent will be formed

How the next supercontinent will be formed

By Richard Fisher / Nearly 500 years ago, Flemish cartographer Geradus Mercator created one of the most important maps in the world. Of course, it was not the first attempt at a world atlas, nor was it that accurate. Australia was absent, and 2 Americans were presented approx.

Since then, cartographers have produced increasingly accurate versions, correcting Mercator errors. But the latter map, along with others produced by his 16th-century contemporaries, revealed a truly global picture of Earth's terrestrial masses.

But what Mercator did not know, is that continents have not always been located this way. He lived about 400 years before the Tile Tectonics Theory was confirmed. When looking at the positions of 7 continents on a map, it is easy to assume that they are fixed.

For centuries, human beings have fought and made peace over their share of these territories, assuming that their land, but also that of their neighbors, has always been, and always will be, there. Yet from the point of view of the Earth, continents are like leaves moving through a pond.

And all human worries, are like a raindrop on the surface of the leaf. The seven continents were once grouped together in a single mass, a supercontinent called Pangaea. And before that, there is evidence for others that span a period of over 3 billion years: Panotia, Rodinia, Colombia / Nuna, Kenorland and Ur.

Geologists know that supercontinents are distributed and reassembled in several cycles. We are currently halfway there. So how could the supercontinent be in the future? There are at least 4 different scenarios, which show that one day the living beings of the Earth, will inhabit a very different planet, which will look more like an alien world.

Geologist Joao Duarte of the University of Lisbon in Portugal says the journey to explore Earth's future supercontinents began with an unusual event in the past. An earthquake struck Portugal on a Saturday morning in November 1755.

It was one of the most powerful earthquakes of the last 250 years, killing over 60,000 people and causing a tsunami that struck as far as the Atlantic Ocean. What made that earthquake particularly strange was its location. "There should be no major earthquakes in the Atlantic," he said. "That earthquake was really weird," Duarte said.

Earthquakes of this magnitude usually occur in major diving areas, where oceanic plates sink beneath the continents, melt and consume in the hot mantle. This process causes strong oscillations and large destructions.

Por tërmeti i vitit 1755, ndodhi përgjatë një kufiri “pasiv”, ku pllaka oqeanike që qëndron nënthemelet e Atlantikut, kalon pa probleme në kontinentet e Evropës dhe Afrikës. Në vitin 2016, Duarte dhe kolegët e tij propozuan një teori për atë që mund të ndodhë.

“Qepjet” midis këtyre pllakave mund të zbërthehen, dhe mund të jetë e afërt një këputje e madhe. Nëse do të ndodhë vërtet, atëherë mund të krijohet një e çarë nga Mesdheu përgjatë Afrikës Perëndimore dhe ndoshta deri në Irlandë dhe Britaninë e Madhe, duke shkaktuar vullkane, ndërtime malesh dhe tërmete të forta në këto rajone.

Duarte thotë se kjo mund të çojë në mbylljen e Atlantikut. Dhe nëse do të vazhdonte të mbyllej edhe Paqësori – gjë që tashmë po ndodh përgjatë “Unazës së Zjarrit” që e rrethon atë, do të formohej një superkontinent i ri. Ai e quajti atë Aurika, për shkak se në qendër të saj do të ndodheshin ish-masat tokësore të Australisë dhe Amerikës.

Më vonë Duarte hipotetizoi edhe skenarë të tjerë të ardhshëm. Bashkë me oqeanografin Matias Grin në Universitetin Bangor në Uells, e kuptuan se kishin nevojë për dikë që të krijonte disa modele dixhitale. Dhe ajo ishte kolegia e tij, Hana Dejvies, një tjetër gjeologe në Universitetin e Lisbonës.

Puna e tyre çoi në 4 skenarë. Përveç modelimit të një tabloje më të detajuar të Aurika-s, ata eksploruan edhe 3 skenarë të tjerë, secila i projektuar të ndodhë afro 200-250 milionë vjet nga tani. Skenari i parë ka të bëjë me atë që mund të ndodhë nëse vazhdon statuskuoja: Atlantiku qëndron i hapur dhe Paqësori mbyllet.

Në këtë skenar, superkontinenti që formohet do të quhet Novopangaea. Por mund të ketë edhe ngjarje gjeologjike në të ardhmen që të çojnë në rregullime të ndryshme. Një shembull është një proces i quajtur “ortoversion”, ku Oqeani Arktik mbyllet dhe Atlantiku dhe Paqësori mbeten të hapura.

Në mesin e oqeanit Atlantik, ka një kreshtë gjigante që përgjysmon dy pllakat kontinentale. Ajo kalon nga Islanda deri në jug të Atlantikut. Këtu po formohet litosfera e re, cila në fund mund të formojë një superkontinent të quajtur Pangea Ultima.

Models of future Earth supercontinents may also serve as an indicator for understanding the exoplanet climate. For the latter 3 experts collaborated with Michael Way, a physicist at NASA's Godard Institute for Space Studies.

Modeling the climate of the future supercontinent by Wayne - which lasted for several months using a supercomputer - revealed some surprising differences between the 4 scenarios. Amasia, for example, would lead to a much cooler planet than in other scenarios.

With the earth mass concentrated around the North Pole and the oceans, which are less likely to carry warm currents to colder latitudes, ice sheets would form. Meanwhile Aurica would have a milder and drier climate, with coasts similar to those of present-day Brazil.

Originally published on Bota.al