Opinion

How dictators become victims of their illusions

How dictators become victims of their illusions

Nga Paolo Armaroli

History never repeats itself in the same way. But the similarities between the military campaign in Greece led by Benito Mussolini and the campaign in Ukraine led by Vladimir Putin are really impressive.

And Karl Marx, reflecting on the events in France at the turn of the eighteenth and nineteenth centuries, not in vain instilled the idea that history appears for the first time as a tragedy and for the second time as a comedy. On March 30, 1938, the lower house and the Italian Senate pompously passed the law for the first Marshal of the Empire, a title bestowed on Victor Emmanuel III and the Duchess.

That same day, amid loud applause from senators, Mussolini praised the Italian armed forces, which he described as one of the most powerful in the world. And Vladimir Putin is no exception. He knows his people have much lower per capita incomes than Europeans and Americans.

But on the other hand, he lies to himself that he has one of the best armies in the world. But to know if it is good or not, the pudding should be tasted. And as the facts show, both Mussolini and Putin are forced to change their minds. On October 28, 1940, Mussolini launched an attack on Greece.

But very soon that offensive turned out to be a disaster. Greece counterattacked and penetrated Albania. The duchess rested much of the senior military. It would take the intervention of German forces to impose the capitulation of Greece in April 1941. Even Putin is behaving neither more nor less like Mussolini.

Just as the latter believed that the Greeks were a people of shepherds ready to surrender, so the Russian dictator was prompted by the secret services and his generals to believe that Ukraine would be defeated within a short time. In short, the campaign against Volodymyr Zelensky would have been little more than a walk in the park.

Por kjo nuk ndodhi. Dhe duke ndjekur gjurmët e Duçes, Putin nisi spastrimet. Komandanti i përgjithshëm i fushatës u shkarkua dhe u zëvendësua nga një gjeneral më me përvojë. Me reputacionin e të qenit një xhelat në Siri. Dhe Putini do të përulet deri në pikën sa të kërkojë ndihmë ushtarake nga Kina, ashtu si Musolini ndaj Gjermanisë naziste.

Askush nuk mund ta thotë se si do të përfundojë kjo luftë. Por fakt është se Blitzkrieg-u rus në Ukrainë ka dështuar. Lufta po vazhdon në një trajektore shumë të ndryshme nga ajo që mendohej. Trupat ukrainase po rezistojnë fort madje po marrin rezultate të papritura siç ishte fundosja e kryqëzorit rus “Mosvka”, xhevahirit të ushtrisë së Putinit.

Për tiranin e Kremlinit, kjo fushatë e mjerë do të jetë fillimi i fundit. Ai u kthye kundër Xho Bajdenit, që deri dje konsiderohej si një politikan me një qasje të butë ndaj Kremlinit.

Ai doli kundër vendeve të Bashkimit Evropian, të cilat ishin të kënaqura deri më 24 shkurt me tregtinë fitimprurëse që bënin me Carin e ri.

Dhe tani Finlanda dhe Suedia, të frikësuara nga “ariu” rus, janë gati të kërkojnë një “ombrellë sigurie” nga NATO. Ndërkohë Ukraina pret me padurim anëtarësimin në Bashkimin Evropian. Një vetëvrasje kjo e Putinit.

I ndërgjegjshëm për lavditë e Stalinit, ai do të donte të fitonte më 9 maj. Kur diktatori gjeorgjian e detyroi Gjermaninë të kapitullonte në vitin 1945. Pikërisht më 9 maj por të vitit 1936, Italia pushtoi Etiopinë. Fati i diktatorëve dihet tashmë:në fund, ata bien viktima të iluzioneve të tyre.

* Originally published on Bota.al