Opinion

The promise and folly of war: Why do leaders enter into a conflict, assuming victory is guaranteed?

The promise and folly of war: Why do leaders enter into a conflict, assuming

By Gregory A.Daddis / In the conditions of a determined and passionate defense, which has significantly slowed down the Russians' advance towards Kiev and when the war was denounced almost all over the world, there was a lot of speculation on the motives that prompted Vladimir Putin: What hopes he achieves with the war in Ukraine?

Some have argued that Putin was responding to NATO enlargement, or that he was driven by a strong sense of Russian nationalism. Others say he saw a good chance of reviving Soviet Cold War influence in Eastern Europe.

Other experts and analysts claim that he is merely a delusional leader, an oligarch who has lost touch with reality. But if Putin's decision to invade the neighboring country was based in part on a widespread assumption that self-selected offensive wars would yield mostly positive results?

Here it is worth analyzing whether this war is as much about local and regional issues, over who controls the Donbas region in eastern Ukraine, as it is about the indisputable belief that the use of armed force, is the safest way to achieve political goals.

Some US foreign policy analysts, such as John Marshaimer of the University of Chicago, argue that US support for NATO expansion eastward is equally important in explaining the current crisis in Ukraine.

But as a military historian who has served 26 years in the U.S. military, I believe a more fundamental question is why policymakers, and not just in Russia, have so much faith in war, even when the most miscalculations small, can very easily lead to disaster.

Premtimet që sjell një luftë, i kanë joshur udhëheqësit politikë dhe ushtarakë për mijëvjeçarë. Historiani athinas Tukididi, foli shumë shpesh për qytet-shtetet greke të motivuara për luftë nga nderi dhe përfitimi, por edhe nga frika që kishin nga armiqtë e tyre.

Afro 2200 vjet më vonë, Etërit Themelues të Amerikës e panë luftën si mënyrën më të sigurt për t’u shkëputur nga kontrolli perandorak britanik, për të krijuar një identitet të ri, të çliruar nga ndikimi i jashtëm, dhe për të krijuar një komb sovran.

Përfitimet e një lufte mund të jenë të shumta:pavarësi, fuqi e shtuar, territore dhe burime të reja. E megjithatë, për çdo sukses ushtarak, të dhënat historike ofrojnë raste të shumta kur ato kanë shkuar keq.

Për shembull Napoleoni mund të ketë qenë në prag të kontrollit thuajse total të Evropës në fillim të viteve 1800. Por i njëjti instrument i ushtrive të mëdha pushtuese që e ngjitën atë në një nivel të tillë , siguroi edhe rënien e tij kur përdorej nga një koalicion i fuqive rivale kontinentale.

Në dy luftëra botërore një shekull më vonë, udhëheqësit gjermanë parashikuan një rend të ri botëror të garantuar nga fitoret e mëdha ushtarake. Megjithatë ato konflikte shkaktuan dhjetëra miliona të vdekur në mbarë botën, dhe një Gjermani të mundur dy herë që kërkon shpagim dhe një rëndësi të re gjatë Luftës së Ftohtë.

Gjatë dekadave të pas Luftës së Dytë Botërore, forcat ushtarake franceze do të përballeshin me disfata në Indokinë dhe Algjeri. Amerikanët do të kishin një fat të ngjashëm në Vietnamin e Jugut, ndërsa sovjetikët në Afganistan.

Por çfarë e bën luftën të duket sikur ia vlen, pavarësisht rreziqeve të pashmangshme? Ndoshta është bindja se fitorja e armatosur, është faktori më vendimtar në çdo arenë të politikës ndërkombëtare. Gjatë epokës së Luftës së Ftohtë, udhëheqësit sovjetikë nga Josif Stalini tek Leonid Brezhnjevi, u mbështetën te lufta dhe kërcënimi i saj për të konkurruar globalisht me Shtetet e Bashkuara.

Në terma praktik, inkursionet brutale ushtarake sovjetike në Hungari në vitin 1956 dhe Çekosllovaki në vitin 1968, dukeshin si mjetet më efikase për t’i mbajtur satelitët e Evropës Lindore brenda orbitës së Paktit të Varshavës. Dhe duket se Putin i ka parë sukseset e tij të fundit në Çeçeni, Gjeorgji dhe Siri, si një pararojë e fitores në Ukrainë.

Por përkulja e “muskujve ushtarakë” e ka një kosto. Vendosja e raketave sovjetike në Kubë në fillimin e viteve 1960, e solli botën në pragun e luftës bërthamore. Kostot e mbajtjes së një ushtrie dhe marine gjigante gjatë Luftës së Ftohtë, e dobësuan shumë një ekonomi sovjetike tashmë të paqëndrueshme.

Dhe nuk ka asnjë diskutim, se lufta e gjatë në Afganistan kontribuoi në rënien përfundimtare të perandorisë sovjetike, ndërsa vetë Lufta e Ftohtë po i afrohej fundit. Atëherë çfarë perspektive pozitive mund të ofrojë nga ky përkushtim ndaj premtimit të luftës?

Së pari, këtu kanë rëndësi aspektet morale të luftërave që zgjidhen të zhvillohen. Siç pretendon filozofi Majkëll Valzer, ekziston shpesh një vijë shumë e hollë midis luftërave sulmuese të zgjedhura dhe akteve kriminale të agresionit.

Po ashtu supozimi se lufta është një forcë transformuese, që sjell ndryshime politike dhe sociale, nuk është vërtetuar gjithmonë. Kur administrata e Xhorxh W.Bush vendosi të pushtonte Irakun në vitin 2003, këshilltarët e tij kryesorë panë një shans për të transformuar qeverisjen dhe shoqërinë irakiane.

Megjithatë, udhëheqësit lokalë u treguan shumë më rezistent ndaj ndryshimeve të jashtme nga sa e parashikuan këta politikë-bërës, gjë që ndodhi edhe në luftërat në Afganistan dhe Vietnam. Edhe në Ukrainë, Putini duket e ka llogaritur gabim forcën e opozitës lokale.

Në fakt, shumë konflikte moderne, kanë treguar se fitorja nuk arrihet shpejt dhe me një kosto të ulët.

Në fund të presidencës së tij, Duajt D.Ajzenhauer këshilloi për kostot e fshehura të një kompleksi ushtarak-industrial që ushqente një gjendje të qëndrueshme lufte. Dhe duket se ai kishte të drejtë. Projekti “Kostot e Luftës” në Universitetin Braun llogariti se Pentagoni ka shpenzuar “mbi 14 trilionë dollarë që nga fillimi i luftës në Afganistan, 30 për qind deri në 50 për qind të totalit që u është dhënë kontraktorëve ushtarakë”. Në atë luftë humbën jetën rreth 47.000 civilë afganë dhe më shumë se 6.000 anëtarë të forcave amerikane dhe kontraktorë.

All of this raises a reasonable question as to whether the benefits of these wars have been worth it given the tremendous financial and human costs. As the world follows the tragedy unfolding in Ukraine, I believe it is important to consider the constant but erroneous promise of war.

Maybe the history of Athens can be a very good starting point. As the Greek historian Thucydides warned, "It is a common mistake to go to war with the idea of ??starting from the wrong end, jumping into action first, waiting for disasters to happen, and then sitting down for talks. ”.

Note: Gregory A. Daddis, professor of modern U.S. military history at San Diego State University.

* Originally published on Bota.al