Opinion

NATO's responsibility to save Afghans

“Kur ramë dakord për të strehuar refugjatët afganë, e bëmë atë sepse marrim seriozisht detyrimet tona ndaj aleatëve tanë. Por, më e rëndësishmja, ne e bëmë atë për shkak të asaj që jemi. Vetëm 30 vjet më parë, ne ishim afganë në bregdetin Adriatik...”. Kryeministri Rama në një editorial të publikuar në Project-Syndicate për misionin e akomodimit të rreth 607 afganëve në Shqipëri. Me pro-të por edhe kundra-t, përgjegjësitë e NATO-s dhe një pyetje të shtruar nga ai: "Nëse edhe Shqipëria, anëtari më i varfër i Aleancës, mund të menaxhojë pjesën e saj të barrës, kush nga shtetet e tjera anëtare të NATO -s nuk mundet"?

NATO's responsibility to save Afghans

Edi Rama

There are few more revered pages in the history of Albania than its only example of heroism in the face of the destruction of European Jews during World War II.

No one asked our grandparents to risk and often sacrifice their lives to save people from the Holocaust, but countless Albanians - Muslims, Christians and atheists - did just that. Thanks to the Albanian code of honor, which requires us all to provide shelter for foreigners in need, Albania was the only country in Europe with more Jews at the end of the war than at the beginning.

Shortly afterwards, we experienced first-hand persecution. After overpowering our external enemies, we encountered one equally savage at home: a totalitarian oppressive regime that imprisoned, tortured, and killed those it perceived as enemies.

We lived what the people of Afghanistan are facing now as the Taliban consolidate power across the country. We lived in a state that sealed its border and persecuted dissidents and their families, just as the Taliban are expected to do with their opponents. For nearly 50 years, we aspired to have the freedom that Afghans have enjoyed over the past 20 years and now seem to be losing.

Today, Albania is a member of NATO, enjoying the benefits and sharing the burden of cooperation. Given our history, it is right for us to be the first country in the world to provide shelter for thousands of refugees fleeing the Taliban. All NATO members must recognize their responsibility.

Yes, there are important questions about what is happening in Afghanistan and why, and how current events will shape the future of the Alliance. But while it is imperative to have these conversations in cold blood, there is only one thing to do now: act together to save as many lives as possible. We must uphold the values ??of the North Atlantic Alliance and the commonalities between democratic countries. This means not turning our backs on people whose lives are now in danger because they believed in us.

NATO's responsibility to save Afghans

Until a few days ago, NATO members were the main source of support for the people of Afghanistan. We cannot retreat as shadows, despite the ideals, principles and promise of freedom and democracy we have made over two decades. The most powerful military alliance in the world, built to support those ideals with the presence of strength and exemplary strength, can not become a backbone entity in the eyes of the Afghan people and millions of people in other countries who want to live in a free, just and democratic society. All of us, the community of our countries, must give hope, shelter and a new life to all those who trusted us, worked for us and fought for the promise of the future we represented.

When we agreed to shelter Afghan refugees, we did it because we take our obligations to our allies seriously. But more importantly, we did it because of who we are. Just 30 years ago, we were Afghans on the Adriatic coast, desperately trying to escape the "red Taliban" of Tirana, and who during the war in Kosovo opened our doors to take refuge, half a million refugees escaping the ethnic cleansing of Serbia under Slobodan Milosevic.

We are well acquainted with all sides of tyranny, both when left in the hands of a brutal regime and when we seek to build a new life as refugees in other countries. Those experiences have taught us that it is not danger that creates fear, but fear that creates danger.

Shqipëria nuk është as e madhe as e pasur. Ajo nuk është e shkëputur nga realitetet komplekse të Evropës, përfshirë mënyrën se si emigracioni shpesh perceptohet si një barrë. Ne e dimë se frika nga të huajt ndikon në sondazhe, zgjedhje dhe angazhimet e partive dhe politikanëve që kërkojnë të fitojnë detyrën, dhe ne respektojmë zgjedhjet e vështira që të gjitha vendet e tjera duhet të bëjnë. Por, kur përballemi me zgjedhje për jetë a vdekje në lidhje me njerëzit të cilët ne jemi të detyruar t’i ndihmojmë, rruga jonë është e qartë.

Të mos veprosh tani do të thotë t’i kthejmë shpinën historisë sonë dhe të harrojmë atë që kemi mësuar nga tragjeditë e shekullit të kaluar. Do të ishte të neglizhosh kujtimin e shumë ushtarëve të rënë dhe të fshish sakrificat e panumërta të ndërmarra gjatë 20 viteve të gjata në fushën e betejës, ndërsa talebanët dhe mizoritë që ata mishërojnë i kujtojnë njerëzimit edhe një herë se e keqja nuk vdes kurrë.

Shqipëria është e gatshme të përballojë pjesën e saj të barrës që të gjitha vendet e NATO -s duhet të mbajnë së bashku. Por tani pyes: nëse edhe Shqipëria, anëtari më i varfër i Aleancës, mund të menaxhojë pjesën e saj të barrës, kush nga shtetet e tjera anëtare të NATO -s nuk mundet?

Dhe cili justifikim politik mund të jetë mjaft i fuqishëm për të mposhtur detyrimet tona njerëzore themelore?

There are too many pointed fingers and not enough hands up for humanity.

NATO's founding principle is that attacking one is an attack on all. So, even a humanitarian challenge as great as what NATO is leaving behind in Afghanistan must be embraced by all.

* Tiranapost.al.