Opinion

Leticia Batalja, the photojournalist who fought for 5 decades against the Sicilian mafia

Leticia Batalja, the photojournalist who fought for 5 decades against the

Nga Robin Pickering-Iazzi

When the Italian photographer Leticia Batalja died on April 13, the biggest shock to those of us who wrote about her was that she did not die murdered by the mafia. For almost 5 decades she fought fearlessly against this criminal organization.

"Armed" with her 35mm camera, she published in the media the terror of the Sicilian mafia, through her photos of bodies massacred by bullets belonging to public servants, innocent passers-by and mobsters.

Batalja later engaged as a local politician and activist, to remove mafia control from the streets and squares of Palermo. She won many international awards for her work as a photojournalist in Sicily, through images that captured the beauty, poverty, soul, and perhaps most famous, of the island's violence.

Her first years as a photojournalist for the Palermo daily L'Ora coincided with the first mafia assassinations of public figures in the 1970s, and with the years of the Second Mafia War in the 1980s. illegally, pitted the rural clan of Corleone, led by Salvatore Rina, against the main clans operating in Palermo, the capital of the Sicilian region.

During that conflict, automatic weapons and car bombings became commonplace in Palermo and suburbs. Politicians in Rome reacted by appointing General Carlo Alberto Dala Kieza as the new mayor of Palermo.

But just four months later, Dala Kieza, his wife, Emanuela Carraro, and bodyguard Domenico Russo were assassinated on September 3, 1982. The assassination of Dala Kieza, along with that of police chiefs, prosecutors and investigators, made citizens honest to feel hopeless and abandoned.

There were days when the Battalion had to rush from one city to another to photograph some of the bodies of slain people: mobsters, judges, police, politicians and journalists. Mafia killings became so common, around 600 in 1981-1983 alone, that she sometimes accidentally shot at the crime scene.

Such was the case of the famous photo of the body of Piersanti Matarella, former president of the Region of Sicily. On January 6, 1980, she was riding in the car with her daughter and fellow photojournalist Franko Zekin when she saw a small group of people gathered around a car.

Ajo e shkrepi spontanisht aparatin e saj nga dritarja e makinës, duke kapur momentin kur Serxho Matarela, presidenti aktual i Italisë, po tentonte të ndihmonte vëllain e tij, që sapo ishte qëlluar në një atentat. Fotot e realizuara nga Batalja mbi dhunën e mafiespublikoheshin rregullisht në faqen e parë të “L’Ora”.

Ajo i ekspozoi shumë prej tyre në formate më të mëdha në ekspozitat që organizuan bashkëme Zekin në qendër të Palermos dhe shkollat e zonës. Në këtë mënyrë, ajo i detyroi njerëzit të përballeshin me atë që e kishin mohuar:që mafia ekzistonte dhe që ajo vriste.

Sigurisht, shumica e siçilianëve ishin në fakt të vetëdijshëm për ndikimin e organizatës kriminale. Ata e dinin se parqet publike ishin nën kontrollin e trafikantëve të drogës. Rreth 80për qind e bizneseve në Palermo, i paguanin rregullisht mafiozëve një gjobë, për të mbrojtur bizneset e tyre.

Por imazhet e masakrave që kishte kapur me aparatin e saj Batalja,e bënë të pamundur vazhdimin e mbylljes së syve. Ndaj gradualisht gjërat nisën të ndryshonin. Duke filluar nga viti 1983, një grup prokurorësh dhe policësh të pakompromentuar, filluan të arrestonin shumëanëtarë të mafias.

Mbi 450 prej tyre dolën në të famshmin Super-gjyq që filloi në vitin 1986. Forcimi i besimit të publikut tek sistemi i drejtësisë, solli midis viteve 1985-1990 një revolucion social, kulturor dhe politik. Njerëzit e zakonshëm, por edhe anëtarët e rinj të këshillit të qytetit filluan ta sfidonin hapur mafien.

Ajo periudhë u bë e njohur si “Pranvera e Palermos”, dhe Batalja ishte një nga protagonistet.

Në vitin 1985, ajo u zgjodh anëtare e këshillit bashkiak. Së bashku me kryebashkiakun, Leoluka Orlando, Batalja punoi për të ndalur kontrollin e Palermos nga mafia.

Udhëheqësit e mafies dhe aleatët e tyre politikë, i kishin lënë qëllimisht shkollat, pallatet historike dhe kopshtet që të shkatërroheshin, me synim shembjen e lagjeve në qendër të qytetit dhe ndërtimin aty të pallateve të reja.

Batalja ishte e bindur se ofrimi i qasjes falas për të gjithë qytetarët në kopshtet, parqe, plazhetdhe vendet historike, ishte thelbësor për krijimin e një kulture të respektit dhe vlerësimit për Palermon dhe trashëgiminë e tij. Nëpërmjet projekteve të saj për ta bërë Palermon më të bukur dhe më të jetueshme, Batalja rifitoi bllok pas blloku hapësirat e kontrolluara më herët nga mafia.

Ajo punoi me anëtarët e tjerë të këshillit të qytetit në nisma të tilla si largimi i makinave të braktisura, krijimi i një pedonaleje në qendër të qytetit dhe për rikonstruksionin e kopshteve publike. Në rrugët dhe sheshet e kontrolluara nga bosët e mafies, ku qoftë edhe një vështrim apo fjalë e gabuar mund sillte një hakmarrje të dhunshme, veprimet e Bataljas sfiduan drejtpërsëdrejti mafien, dhe fituan mbështetjen e gjerë të publikut.

Gazetari Antonio Rokuco punonte shpesh me Bataljan. Ai kujtoi se si ajo shkonte në një lagje dhe bërtiste:“E di kush jeni. Stolat nuk ju përkasin juve. Ato u përkasin të gjithëve. Nëse nuk i ktheni ato brenda një ore, unë do t’iu rrënoj!”. Një orë më vonë, stolat u rikthyen sërish nëpark.

Gjatë viteve 1992–1993, një sërë sulmesh me bomba i morën jetën gjyqtarëve Xhovani Falkone, një nga arkitektët e Super-gjyqit; Françeska Morvilos, prokurore në gjykatën e Palermos dhe gruaja e tij; dhe Paolo Borselinos, që kishte bashkëpunuar ngushtë me Falkonen dhe kishte hetuar vrasjen e tij.

Bashkë më ta humbën jetën truproja dhe kalimtarë në Siçili, Romë, Milano dhe Firence.

With those attacks, known as the "Massacre Strategy," the mafia attacked the symbols of justice, government, finance, and culture. Its purpose was to intimidate politicians, to weaken laws against organized crime.

But those acts provoked even more public backlash, and the mafia began to go underground and quietly carry out its diverse criminal activities. This change marked a departure from spectacular bombings, assassinations, and gunfire on city streets. But the mafia threat still remains. Now its victims suffer what is called "lupara bianca", so their bodies are burned or dissolved in acid.

Article originally published on Bota.al