Opinion

The end of naivety: How NATO should strengthen the defense of the Baltic

The end of naivety: How NATO should strengthen the defense of the Baltic
Nga Gabrielius Landsbergis

Since the start of the war in Ukraine, the Baltic states have called for increased defense capacity in the region, a capacity that must adapt to the circumstances created by the Russian Federation. While there now seems to be a growing awareness that Moscow aggression has changed the security order, and that NATO's position needs to be adapted to the new circumstances, no final decisions have yet been made before the alliance meeting in Madrid. in June, where leaders decide what to do concretely on NATO's east flank.

However, until the Madrid summit, there are still some concerns and weaknesses that have not been addressed, and which the Baltic countries would like to address. Although Russia showed its aggressive intentions with its brief wars in 2008 and 2014, many experts and politicians failed to acknowledge how far President Vladimir Putin was ready to go to fulfill his imperialist vision.

But the new war against Ukraine has put an end to such naive approaches. The regime in Russia is clearly willing and willing to launch a conventional unprovoked and comprehensive war against its neighbors, despite heavy losses on the battlefield, and devastating sanctions against its economy.

The current war may last for a long time, and the current Russian regime may survive even longer. Over time, Moscow will make up for its losses, rebuild its battlefields, repair and restore its military equipment to a state of war.

This means that as long as the aggressive Putinist regime continues to stand, the threat it poses will remain, and will have to be addressed by NATO. The northern part of NATO's eastern flank - the eastern front - has some internal weaknesses, which cannot be easily addressed by the member states themselves.

Pasi lejoi që territori i saj të përdoret në aktivitete luftarake, Bjellorusia është bërë bashkëpunëtore e Rusisë në këtë luftë. Përfshirja e saj e ka ndryshuar situatën në pjesën veriore të krahut lindor të NATO-s, pra për Letoninë, Lituaninë, Estoninë dhe Poloninë.

Kjo sepse trupat ruse janë stacionuar aktualisht në Bjellorusi, dhe ndoshta do të mbeten në kufi me NATO-n.

Një nga dobësitë kryesore në këtë rajon, është i ashtuquajturi Korridori Suva?ki, një zonë e ngushtë midis Lituanisë dhe Polonisë, e rrethuar nga Bjellorusia dhe territori rus i Kaliningradit. Nëse territori baltik sulmohet nga Rusia, apo nëse kontestohet përkatësia e Detit Baltik, Korridori Suva?ki është linja strategjike e furnizimit aleat për Lituaninë, Letoninë dhe Estoninë.

Por edhe për Finlandën, nëse i bashkohet NATO-s. Këto dobësi nuk mund ndreqen me lehtësi dhe ndërsa po bëjnë vetë shumë gjëra, vendet baltike duan që të arrihet një vendim politik, për të garantuar se në rastin e një sulmi, këto territore do të mbrohen siç duhet, dhe njëlloj si çdo pjesë tjetër e territori të aleancës.

Fatmirësisht, presidenti amerikan dhe udhëheqësit e disa vendeve të tjera të NATO-s e kanë trajtuar këtë shqetësim me përkushtimin se “do të mbrohet çdo pëllëmbë e territorit të NATO-s”, duke ofruar veç premtimit edhe një udhërrëfyes për një konsensus politik në lidhje me qëndrimin e NATO-s.

Dhe pasi të miratohet, ky qëndrim duhet të ofrojë këshilla ushtarake konkrete, se si do të zbatohet në praktikë ky premtim dhe angazhim. Por ashtu si me të gjitha vendimet e rëndësishme brenda aleancës, vendimi politik duhet të jetë në plan të parë.

Pasi pa një konsensus politik, disa këshilltarë ushtarakë mund të hezitojnë, duke e parë mbrojtjen e shteteve baltike si tepër të kushtueshme ose si teknikisht shumë të vështirë.

Kujtoni pak shembullin e Berlinit Perëndimor. Deklarata e bujshme e presidentit të atëhershëm të SHBA-së John F.Kennedy “Unë jam një berlinez!”, ia bëri të qartë si aleatëve ashtu edhe sovjetikëve se ai territori i vogël – një ishull në ‘detin” komunist – do të mbrohej me të gjitha mjetet dhe aftësitë që kishte aleanca perëndimore.

Ajo deklaratë historike u pasua nga këshillat ushtarake, se si duhej mbrojtur Berlini Perëndimor. Shtetet baltike mund të jenë “Berlini Perëndimor” i shekullit XXI-të. Por zbatimi praktik i këtij zotimi, duhet të fillojë që tani dhe pa ndonjë vonesë të mëtejshme.

Së pari dhe më kryesorja, duhet të merret vendimi kryesor që shtetet baltike, dhe sidomos Korridori Suva?ki, do të mbrohen me të gjitha mjetet që ka aleanca në dispozicion. Dhe se lituanezëve, letonëve dhe estonezëve do t’u bashkohen aleatët e tjerë të NATO-s që në minutën e parë të çdo lloj agresioni të mundshëm.

Për më tepër, ne besojmë se është e domosdoshme – për sigurinë, unitetin dhe sigurinë tonë – që aleanca ta shtojë praninë e saj në vendet baltike. Kjo duhet të përfshijë më së paku aftësitë e plota të mbrojtjes ajrore, përfshirë mbrojtjen nga raketat dhe avionët luftarakë; një bazë të përhershme të NATO-s në madhësinë e një brigade.

Dhe nëse Suedia dhe Finlanda do të vazhdojnë me planin e tyre për t’u anëtarësuar në NATO, janë të nevojshme plane të menjëhershme për një pozicion të ri, të integruar të mbrojtjes nordiko-baltike, që merr parasysh edhe mbrojtjen ajrore rajonale dhe praninë e zgjeruar të NATO-s në Detin Baltik.

Finally, it should be clear that no Baltic country is seeking free security at the expense of the entire alliance. Lithuania has already decided to spend at least 2.5 percent of GDP on defense. The funds have already been disbursed. Both Latvia and Estonia will achieve this goal within this year. The Baltic countries are doing their part. It is now up to our allies to do theirs.

Note: Gabrielius Landsbergis, is the Minister of Foreign Affairs of Lithuania.

Originally published on bota.al