Opinion

Is depression actually a unique state of consciousness?

Is depression actually a unique state of consciousness?

By Mark D. White

Researchers in psychology, psychiatry, and neuroscience have spent years trying to define, understand, and analyze depression, which currently affects millions of people worldwide. In clinical diagnosis, depression is understood as a collection of symptoms, which must be present together in a sufficient number, and for a certain time.

But do these symptoms constitute what is known as depression, or do they indicate a common factor, "true" depression? Some philosophers have proposed a new way of understanding depression, based on how it actually feels: not as a collection of different symptoms, but rather as a general change in the way a depressed person experiences life. .

For example, in his 2015 book, Experiences of Depression: A Study of Phenomenology, the philosopher Matthew Ratcliffe writes that people suffering from depression report that he is qualitatively different from what many of us consider to be a daily experience ”.

So living with depression is visibly and existentially different from living without it, which requires a radically comprehensive way of looking at it. Following this point, the philosopher Cecil Whiteley conducted a recent study on the science of consciousness to be published in the British Journal of Philosophy of Science, entitled "Depression as a disorder of consciousness."

She argues that depression can best be understood as a "global state of consciousness," similar to states of being awake, dreaming, or being under the influence of psychedelic drugs. All of these states involve different combinations of capacities to think, feel and interact with the world, and as a unique overall life experience.

Uajtli thotë se “kur një individ është në depresion, ai largohet nga një gjendje zgjimi në një gjendje dalluese depresive të vetëdijes, një ndryshim i cili reflektohet në një përvojë të një “ndryshimi ekzistencial” siç përshkruhet nga Ratklif. Të kuptuarit e depresionit në këtë mënyrë, ka disa përfitime.

Së pari, ajo shpjegon pse përvoja e depresionit mund të jetë kaq e vështirë t’i përshkruhet dikujt që nuk ka qenë kurrë në depresion. Kjo pasi ajo e ndryshon vetë kontekstin në të cilin njeriu jeton, mendon dhe shprehet. Mjafton të mendoni për ndryshimet radikale të jetës që nuk përfshijnë ndërgjegje të ndryshuar, si të pasurit fëmijë.

Thuhet shpesh se nuk mund t’ia shpjegoni të qenit prind, një njeriu që nuk është bërë ende prindi, sepse jeta me fëmijët është shumë e ndryshme nga jeta pa ta, dhe thjesht nuk ka asnjë mënyrë për t’ia shprehur atë dikujt që nuk e ka përjetuar.

Por ndërsa prindërimi e ndryshon rrënjësisht jetën tuaj, depresioni ndikon tek vetë mendja, duke e bërë shumë më të vështirë komunikimin e karakteristikave të tij unike me ata që nuk preken prej tij.

Së dyti, inkuadrimi i depresionit si një gjendje e vetëdijes, ndihmon për të shpjeguar “zbaticën” dhe rrjedhën e simptomave të depresionit me kalimin e kohës, në të cilën të sëmurët ndihen si një person i ndryshëm në çdo fazë.

Personat në depresion, mund të përjetojnë periudha të alternuara të ndërgjegjes depresive dhe “të zakonshme”, ashtu si një person që nuk është në depresion, kalon rregullisht nga zgjimi në ëndërr dhe anasjellas, apo një përdorues i drogat psikedelike kalon midis gjendjeve të qenies dhe mosqenies nën ndikimin e tyre.

Nëse secila prej këtyre gjendjeve të vetëdijes shoqërohet me paketën e vet të kapaciteteve për të menduar, ndjerë dhe jetuar, është më e lehtë t’i identifikosh dhe të studiosh ato, kur dhe si ndodh ky tranzicion, duke çuar në trajtim më të mirë.

Së treti, ka disa paralele magjepsëse midis përvojës së vetë-raportuar të depresionit dhe të qenit nën ndikimin e psikodelikëve, veçanërisht për sa i përket “ndryshimit ekzistencial” që përjeton çdo njeri në secilin prej tyre.

Siç e shpjegon Uajtli “në të dyja rastet, individët raportojnë ndryshime të fuqishme fenomenologjike, apo ndryshime në lidje me përvojat e tyre të kohës, ndjenjës së tyre për veten, përvojën trupore, lirinë mendore, përqendrimin dhe vëmendjen”.

Ky vëzhgim, do të ndihmonte në shpjegimin e rezultateve premtuese në lidhje me trajtimin psikodelik mbi depresionin, gjë që mund të ketë një ndikim më të drejtpërdrejtë në bazën thelbësore neurologjike për gjendjet depresive të vetëdijes, sesa medikamentet aktuale kundër depresionit .

Uajtli thekson se kjo mënyrë e re e të kuptuarit të depresionit, nuk duhet të merret si një sfidë ndaj atyre tradicionale, por si një shtesë e tyre, duke zgjeruar dhe pasuruar mjetet konceptuale që mund të përdorin studiuesit në të gjitha fushat për të studiuar dhe trajtuar më mirë gjendjen.

Article originally published on Bota.al