Lajme nga Bota

The lecture on the value of capitalism, which Lenin learned very late

The lecture on the value of capitalism, which Lenin learned very late

By Rainer Zitelmann

In February and March 1921, workers threw away their work tools, and went on strike throughout Russia. One of the centers of this protest was Petrograd. ÇEKA special units opened fire on demonstration workers. Panic broke out among the Bolsheviks as workers and soldiers became brothers.

Kronstadt, a naval base and port city positioned on an island near St. Petersburg, was the site of a rebellion by the sailors of the two armored cruisers. On March 1, more than 15,000 people gathered there, representing 1/4 of the naval base's civilian and military population.

Strikes and demonstrations were violently suppressed, and the death toll was in the thousands. Over 8,000 insurgents fled to Finland, and later returned to Russia, only after being promised amnesty. But despite this promise, they were immediately arrested and transported to a concentration camp, where many of them died.

The historian Gerd Kenen writes: "The triumph and dictatorship of the Bolsheviks relied not only on the complete annihilation of the Russian labor movement." Lenin had no choice but to accept that the continuation of a radical economic policy would threaten the foundations of Soviet power.

Industrial production had already fallen to 1/10 of the 1913 level, and people all over Russia were starving to death. Lenin therefore took a turn and proposed a "New Economic Policy" (NEP), which was approved at the 10th Congress of the Russian Communist Party in March 1921.

Lenin acknowledged that "we have suffered a very heavy loss on the economic front." The economic policy of the Bolsheviks, he added, "had hindered the growth of the productive forces, and had proved to be the main cause of the deep economic and political crisis we experienced in the spring of 1921."

Në terma më të qartë:ekonomia e planifikuar socialiste kishte dështuar sapo ishte vënë në zbatim. Tek e fundit, Lenini ishte mjaftueshëm i zgjuar për të kuptuar se e vetmja zgjidhje ishte “rikthimi në një masë të konsiderueshme tek kapitalizmi”. Këto ishin të njëjtat fjalë që përdori ai për të formuluar kthesën e tij politike.

NEP-i legalizoi prodhimin e orientuar drejt fitimit, pronësinë private mbi prodhimin e mallrave të konsumit dhe grumbullimin e pasurisë. Komunistët i lejuan ndërmarrjet shtetërore që t’ua dorëzonin fabrikat e tyre individëve privatë, dhe t’u besonin privatëve si financimin, ashtu edhe logjistikën e aktiviteteve të biznesit.

Madje në korrikun e vitit 1921, liria e tregtisë iu rikthye zejtarëve dhe kompanive të vogla industriale. Udhëzimet e reja të miratuara në vjeshtën e vitit 1921 kundërshtuan me vendosmëri “trajtimin e barabartë të punëtorëve me kualifikime të ndryshme”.

Shpërndarja falas e ushqimit, mallrave masive të konsumit dhe shërbimeve publike – të sapo lavdëruara si “arritje” të mëdha të socializmit – u anuluan. Nuk flitej më për heqjen e parave nga qarkullimi. Historiani Helmut Altrihter shkroi:“Shteti ruajti kontrollin e ‘pikave komanduese të ekonomisë’:bankat, emetimin e parave, sistemin e transportit, tregtinë e jashtme, industritë e mëdha dhe ato të mesme. Megjithatë përveç këtyre ai po përpiqej të arrinte një produktivitet dhe efikasitet më të madh, duke siguruar më shumë konkurrencë, më pak dominim nga lart dhe më shumë iniciativë nga poshtë”.

Ajo që ndodhi më pas, ishte ajo që ndodh gjithmonë, kur ekonomisë së drejtuar nga shteti i shtohet edhe një dozë e vogël kapitalizmi:ekonomia e merr veten. Uria (në vitet 1921-1922, të paktën 5 milion nga 29 milion njerëz të varfër vdiqën nga uria; disa vlerësime flasin për deri 14 milionë viktima nga uria) u reduktua midis viteve 1923-1928, produktiviteti u rrit edhe gjatë viteve 1925/1926, shumica e industrive të mëdha u rikthyen në nivelet e produktivitetit të para luftës. Politika e Re Ekonomike, ishte pranimi nga ana e komunistëve se narrativa zyrtare, e cila fajësonte “diversantët dhe agjentët e huaj” dhe faktorë të tjerë të jashtëm për dështimin e të korrave, urinë dhe rënien e prodhimit, nuk përputhej me faktet në terren.

The main causes of Russia's problems lay in the socialist economic policies themselves. But for the communists, the NEP represented nothing more than a "tactical retreat." In December 1926, Stalin declared: "We introduced the NEP, allowed private capital, and withdrew in part to regroup our forces, and then to launch an attack." And the consequences of this "attack" are more than known: famine, and a terror that was so widespread during Stalin's policy that he called the "extermination of the kulaks."

* Bota.al article, republished by Tiranapost.al