Lajme nga Bota

What still needs the Balkan countries to become part of the European Union

What still needs the Balkan countries to become part of the European Union

By Pierre Haski

The summit held on 6 October in Brdo, Slovenia, was by no means easy. He made the co-leaders of the 27 member states of the European Union and the 6 countries of the Western Balkans (Albania, Bosnia and Herzegovina, Kosovo, Northern Macedonia, Montenegro and Serbia) knocking on the door of a united Europe.

However this door is currently closed, and does not yet appear ready to open.This issue is not new. The dialogue with the countries born of the collapse of Yugoslavia and with Albania has started since 2003, but is progressing so slowly that it is causing great disappointment in the region.

In some respects, we have returned to the problem of European Union enlargement after the fall of the Berlin Wall in 1989, with the democratization of the countries of Central and Eastern Europe. That debate pitted supporters of enlargement against those of deepening the process.

In other words, it had to be decided whether new states would be admitted to the union, or whether the ties between the "historic" members would be strengthened first. In the end, both paths were followed (with different difficulties): both the EU expanded and the common European currency, the euro, was introduced.

As in the 1990s, today there are two conflicting needs between them. Proponents of enlargement argue that the countries of the Western Balkans pose a danger zone on the European continent in terms of government instability and geopolitics, and with the growing influence of China, Russia or Turkey.

Ignoring these countries will inevitably have negative consequences.

Opponents of enlargement of any kind, meanwhile, say the current 27-member EU is unable to function effectively, and that adding another five or six countries to the current structures would only paralyze the entire union. …

Kjo tezë fokusohet më tepër në transformimin e funksionimit e BE-së aktuale, përpara hapjes së dyerve për kandidatët e rinj. Në fund, ashtu siç ndodhi në vitet 1990, do të duhet që tëndiqen të dyja rrugët. Mohimi i çdo perspektive për këto shtete të brishta politikisht dhe ekonomikisht, do t’i hedhë ato në krahët e fuqive të jashtme.

Për ta kuptuar këtë, mjafton të kujtojmë deklaratën e bërë më 6 tetor nga kryeministri serb Aleksandër Vuçiç, që u mburr me ndihmën e ofruar nga Rusia. Në samitin e Brdos 27 vendet anëtare e përfshinë fjalën “zgjerim” në deklaratën përfundimtare, por pa përmendur asnjë afat konkret se kur do të ndodhë kjo gjë.

Presidentja e Komisionit Evropian Ursula Von der Lejen deklaroi:“Ju do të jeni një ditë pjesë e Bashkimit Evropian. Duhet vetëm të kuptojmë se kur do të ndodhë kjo”. Por kjo deklaratëështë e pamjaftueshme, dhe të 27 vendet e BE e kanë vënë dorën në portofolet e tyre për të propozuar një plan financimi për një rajon evropian veçanërisht të cenueshëm.

Gjithsesi, problemi nuk qëndron vetëm tek paratë. Pasi duhet të zgjidhen ndërkohë edhe disa mikro-konflikte, përfshirë ai midis Serbisë dhe Kosovës, që kërcënon rregullisht të përshkallëzohet në një konfrontim të armatosur, dhe ai midis Maqedonisë së Veriut dhe Bullgarisë për pakicat.

These issues also found space during the last meeting. The summit left behind a sense of incompleteness, due to divisive lines between the 27 member states, as well as between the EU and the Western Balkan states. But the political logic is cold: after all, the Balkans are closer to Europe than the Indo-Pacific region, which is currently monopolizing the minds of many.

* Article published on Bota.al, reposted by Tiranapost.al